Tweelijners - België - Anno 2011


The Making of: The Edge

Waarmee moet ik mijn verhaal beginnen? Misschien is een kleine historie met de gebeurtenissen die tot het maken van The Edge hebben geleid hier wel op zijn plaats. Een 5-tal jaar terug stond het maken van een teamvlieger op m’n lijstje met ‘things to do’, een reden om een ontwerp te maken en er in te vliegen. De ‘Oxygen’ was het resultaat, de vlieger vloog rustig en precies maar de trick-ability van de vlieger was in mijn ogen onvoldoende, misschien niet het belangrijkste aan een teamvlieger maar een punt dat zeker verbeterd kon worden. Er zou een verandering in het ontwerp nodig zijn die niet op het bestaande model kon toegepast worden, een nieuwe mal was dus nodig. Na de verandering in het ontwerp ben ik begonnen aan een prototype, 1 op kleinere schaal. Het was de bedoeling om het leuke vlieggedrag van de ‘Oxygen’ te behouden en er een hoog trick-potentieel in te steken, geen makkelijke klus want een subtiele verandering in een ontwerp kan al een heel ander vlieggedrag opleveren. Toen dit prototype af was, getest en goed bevonden is er plots iets tussengekomen waardoor het project even aan de kant werd geschoven, het resultaat van dat nieuwe project kan iedereen zich waarschijnlijk nog wel herinneren zijnde het ontstaan van de (toch wel redelijk radicale) freestyle-trickvlieger de ‘Horizon’. Dat is natuurlijk een heel ander verhaal. Een project dat voor een tijdje opzij word gelegd komt snel in de laagste lade van de schuif terecht en dit is ook gebeurt, na de samenloop van een overdosis vliegeren en het ontstaan van andere interesses ben ik een goeie 3 jaar niet meer met vliegermaken bezig geweest. Tot op een dag dat ik er terug zin in kreeg en het toch wel boeiende project van The Edge in m’n handen nam, het zou zo’n zonde zijn dat het nooit gerealiseerd zou worden. Dit was de ideale kans om me terug in het vliegermaken te lanceren. Zo gezegd, zo gedaan…

First thing to do: de voorbereiding

Een mal had ik zoveel jaar terug al klaargemaakt maar niet zo nauwkeurig qua panel lay-out, dus de omtrek gekopieerd en opnieuw aan de lay-out begonnen. Hier heb ik nog een aantal kleine aanpassingen gedaan om de lay-out meer naar het ontwerp te trekken dat ik in Ilustrator gemaakt had, de indeling is in grote lijnen hetzelfde gebleven want die was o.k. De juiste kleuren kiezen was geen eenvoudige opgave daar de lay-out uit heel veel verschillende vormen bestond (om juist te zijn 32 in totaal), over de oorspronkelijke kleurencombinatie die ik had uitgeprobeerd was ik redelijk tevreden en daar heb ik de finale keuze dan ook op gebaseerd, met 8 verschillende kleuren als resultaat, een groot percentage van de indeling wit. Wat nog restte was de weefrichting van de stof op de mallen aanduiden, zeer belangrijk want een stof rekt diagonaal veel meer dan horizontaal en verticaal (toch als je de weefrichting mooi recht legt), dus heel belangrijk om de vlieger mooi te kunnen opspannen zonder dat er grote plooien en hobbels ontstaan.

Zo, de moment van de materiaalkeuze is aangebroken.

qua stof heb ik de Icarex P-31 gekozen, minimale rek, behoud van z’n kleur bij blootstelling aan zonlicht, licht en sterk genoeg + de verkrijgbare kleuren zijn zeer mooi, de prijs is van minder belang. qua frame was de keuze moeilijker, ik wil een zeer stijf frame en het moet tegen een stootje kunnen, een G-force s.u.l. frame (gewikkelde carbon, conische vorm) zou tot de mogelijkheden behoren maar dat is redelijk kostelijk en misschien ietsje te stijf, een carbon 6mm exel extreme frame is naar mijn zin helemaal niet stijf genoeg en 7mm bestaat er blijkbaar niet in. Ik twijfelde tussen een carbon 8mm exel extreme frame in combinatie met een paar delen in 6mm extreme of anders een volledig Skyshark P-300 frame (gewikkelde carbon). De eerste tests gebeurden met 6mm exel extreme voor de leading edge (8mm was veel te stijf) en lower spreaders van 8mm in combinatie met 6mm exel extreme voor de upper spreader en spine, qua whiskers is het 2mm carbon geworden, 6 whiskers in totaal. qua connectors, sailgrabbers en kruisstuk hou ik het even bij materiaal van exel tot ik er wat apa connectors op plaats.

Alles staat klaar, tijd om aan het echte werk te beginnen

De stof wordt op de mallen gelegd in de juiste weefrichting en de panelen worden overgetekend en uitgesneden, 38 panelen = veel werk, maar dat heb ik ervoor over. Als alles uitgesneden is moet er een manier bedacht worden in welke volgorde de stukken aaneengestikt worden, dit om het proces naarmate de lap stof groter wordt te vergemakkelijken. Ik werk het liefst op de manier dat de stukken stof elkaar 5mm overlappen, zo kan de mal in 1 stuk blijven en kan er bij het aaneenstikken van de stof af en toe gecontroleerd worden dat de globale vorm overeenomt met die van de mal, een kleine verschuiving van 2 stuken stof kan een verschil in vorm en assymmetrie tot gevolg hebben. Alles wordt ook gestikt met rechte stiklijnen, zigzag gebruik ik niet, ik heb ook nog nooit problemen gehad met die wijze van stikken. Als versteviging krijgt de vlieger een band op de volledige spine gestikt met op de plaats waar de upper spreader de spine kruist een extra stuk dacron.

Nog wat afwerking en het technische werk zit erop.

Dan moet de afgewerkte lap stof voorzien worden van het frame, op zich niet moeilijk want de maten staan al vast en de dikte is ook al gekozen, dus connectors op zijn plaats en stokken in de vlieger. Het opspannen van de stok in de leading edge is wel iets waarbij opgelet moet worden, de leading edge heeft een gebogen vorm en dat geeft als mogelijkheid dat de stok volledig strak kan opgespannen worden maar ook dat hij minder strak opgespannen kan worden zodat er een coupe ontstaat, heel belangrijk dus want het geeft verschil in het vlieggedrag van de vlieger. Ik kies ervoor om de leading edge iets minder strak op te spannen, daarvoor dat ik ook gebruik wou maken van een stijf frame.

De vlieger is bijna af maar mist nog 1 belangrijk onderdeel: de toming

Er bestaan een aantal regeltjes om tot een goede toming te komen, aangezien ik geen goede maar uitstekende toming wil laat ik die regeltjes dus liggen en ga liever met m’n vlieger en een hoop toomtouw (zou 20 meter genoeg zijn?) naar het strand om te testen. De keuze van het type toming is eenvoudig, het zal een tri-axis dynamic bridle worden, een toming die waar ik volgens mij een uitstekend resultaat mee kan bekomen. Het is een toming die over heel wat instelmogelijkheden beschikt en eens ik de juiste afmetingen heb gevonden kan ze volledig uit drie stukken toomtouw opgebouwd worden zonder de instelmogelijkheden te verliezen. Met een goede toming kan je eigenlijk heel veel bekomen, het kan zaken waar bepaalde ontwerpen mee te maken hebben (overstuur of onderstuur) voor een groot deel wegwerken doordat de toming dan juist als tegengewicht voor dat effect gaat dienen. Bij The Edge wil ik niet dat de toming als tegengewicht moet dienen want dat komt de trick-ability niet ten goede, hier zal ze dienst doen als fine-tuning om de piloot de mogelijkheid geven van de vlieger helemaal naar zijn eigen voorkeur af te stellen.

De vlieger is af, het project afgelopen of toch niet?

Dat is het mooie van het vliegermaken, je kan altijd aanpassingen doen om een ander resultaat te bekomen, om naar een ander doel te streven. Je kan ook genieten van wat je gemaakt hebt, vliegt de vlieger zoals je wilt? Heb je iets bijgeleerd, zal het volgende ontwerp nog verder gaan en leg je de lat bij jezelf nog hoger? Als een vlieger af is ben je een ervaring en een vlieger rijker.

M’n eerste bevindingen:

De toming staat nog niet helemaal op punt, dat is iets voor als de wind-omstandigheden perfect zijn. De 6mm exel extreme carbon in de leading edge is te slap bij wat hevigere input, met een beetje meer wind vervormd het boeltje te veel naar m’n goesting, ga hier een P200 Skyshark in steken en zo proberen. De 8mm exel extreme als lower spreader (wel serieus versterkt aan het kruisstuk met een inwendige 6mm carbon) kan eventueel wel dienst blijven doen maar als test ga ik hier ook eens een conische G-Force STD in steken Uit de eerste vliegtest blijkt dat ‘the Edge’ erg platte flatspins doet, gemakkelijk een dubbele axel, tamelijk precies is, redelijk vinnig, iets moeilijker in een fade te krijgen, alhoewel met de perfecte timing vormt dat ook geen probleem. Je moet de vlieger even gewoon worden maar daarna zijn de mogelijkheden zeer uitgebreid.

M’n tweede poging:

De toming komt in de buurt van hoe ze hoort te zijn en het vlieggedrag is daardoor ook nog wat verbeterd, de 8mm lowerspreaders gaan er zo snel mogelijk af en er komen G-Force STD’s in de plaats, APA connectors is een must en een Skyshark P200 leading edge naar mijn gevoel ook.


SiteMap  |  About me  |  Contact  |